32 - براستى ، على ، لواى هدايت و پيشواى دوستداران منست ، او ، نور فرمانبران من ، و آن كلمه‌ايست كه ، پارسايان ملازم آنند ( و بىنياز از آن نيستند ) ، هركه به او محبت كند ، به من محبت كرده ، و هركه با او دشمنى كند ، با من دشمنى كرده است . « ان عليّا راية الهدى ، و امام اوليائي ، و نور من اطاعني ، و هو الكلمة التي الزمتها المتقين ، من أحبه ، أحبني ، و من ابغضه أبغضني . » ( از : ابو برزة الاسلمى ) . 33 - حسين ، از من ، و من ، از حسينم . خدا ، دوست بدارد ( يا دوست ميدارد ) آنكس را كه دوستدار حسين باشد . « حسين منّي و أنا من حسين ، أحبّ اللّه من أحبّ حسينا » ( از : يعلى بن مرّة ) 34 - هركه بخواهد ، به من توسل جويد ( و راه پيدا كند ) و بخواهد به من احسانى كند كه من ، بتلافى احسانش ، در روز قيامت ، شفاعتش كنم ، بايستى با اهل بيت من ، پيوند دوستى برقرار كند ، و ايشان را مسرور سازد . « من اراد التوسل اليّ ، و أن يكون له عندي يد اشفع له بها يوم القيامة ، فليصل أهل بيتي ، و يدخل السرور عليهم . » ( از : محمد بن على ) 35 - هيچ مردى ، ايمان ندارد ، تا اينكه ، بدوستى من ، اهل بيت مرا ، دوست بدارد . « لا يؤمن رجل حتى يحبّ أهل بيتي بحبّي . » ( وقتى عمر ، اين كلام را شنيد ) عرض كرد : « علامت دوستى با اهل بيتت چيست ؟ » . فرمود : « دوستى با اين مرد » . ( و در اين حال ، دست ، بر - على - رضى اللّه عنه زد ) . ( از : سلمان فارسى ) 36 - ( اى على ! ) ، دوستدار تو ، دوستدار منست ، و دشمن تو ، دشمن منست ، و دشمن من ، دشمن خدا است .